Büyüyünce

Büyüdüğümüzü nasıl anlarız? Var mı tahminleriniz falan.

Eskiden takıldığımız şeylere daha az takılınca anlarız bence... İllaki özel günlerde bir yerlere gitmeyince, buna da çok takılmayınca anlarız. Aslında içten içe gitmek isteriz o yemeğe ama işlerimiz ağır basınca da deriz büyüdük mü ondan mı bu durum bilemedim. Dedim blog yazayım o zaman, normalde yazarım hep defterlerime, ajandama, telefonumun not kısmına. Sanılmasın ki burada yazmayınca yazmıyorum. Bir elim hep kalemde ya da klavyede. Seviyorum yazmayı. Biraz iç dökme, biraz motivasyon için yazıyorum belki de. Şimdi bu yazım bitince bir kahve yapacağım mesela bir video izleyeceğim sevdiğim bir sakin kanaldan. Biraz ekimde gideceğim konseri düşüneceğim. 

Yapar mısınız kışlık hazırlık falan? Biber koydum ben dolaba bu öğlen mesela. Bu da büyüme göstergeleri belki de. 

Baktınız mı uzun uzun bir noktaya? Düşündünüz mü uzun uzun? Kendinize vakit ayırdınız mı gerçekten ama sadece kendinize. Dur şu makinayı boşaltayım da sonra bir kahve içerim gibi değil, boş boooş bakıp kendi içinize döndünüz mü? Yapın bunu. Hayatta kendimize vakit ayıralım lütfen. 

Şimdi biraz ekimde konserine gideceğim o çoook sevdiğim grubun şarkılarını dinlemeye gidiyorum. Biraz kings of convenience ''me in you'' , biraz kahve ve hoş geldin Ağustos.

Ağustos 15 ama her an hoş gelebilir Ağustos:)

Dinler misiniz Kargo falan?

 Nefesini tut

Gözünü hiç açma

Sesler sana her şeyi anlatır.

Şarkı birden ansızın bu saatte üniversite yıllarındaki festivallere ışınladı mı sizi de? Bu sıralar çok anar ve çok özlerken buluyorum kendimi üniversite yıllarını. Benimkisi o yıllara ait özlem, o anların tekrar gelmeyeceğine dair gerçekliği kabul etmeye çalışmak diyebiliriz. 

Gece ders çıkışları Beşiktaş Barbaros’tan  aşağıya koştuğumuz, kar yağdığında yapılabilecek tüm saçmalıklarla birlikte çizim çantası üzerinde kaymak da buna dahil olan yılları gülümseyerek hatırlamak, bana bu aralar çok tanıdık duygular. Kim kabul etmek ister ki, geride kaldı der ki bu anlara? Hep sıkışıp kalsaydık o anlarda keşke. Uğur’la okul anılarımızı hatırlayıp gülebilmek paha biçilmiyor gerçekten. Büyüdüğümüzü kabul etmek hiç işime gelmiyor, neye göre büyümek diyelim ki buna? Devam ediyoruz okuldan kalan yerden diyelim bence. 

Dinler misiniz kargo falan? Tepindiniz mi festivallerde delice? Şarkılara bağırarak eşlik ettiniz mi? Gece taksimden döndünüz mü sarı dolmuşlarla? Yol proje dersine uyuz oldunuz mu mesela? 

Bir şarkı daha dinleyip bu yazıyı burada bitirelim şimdilik ama. 

Sevgiler saygılar ve dahası.