Nefesini tut
Gözünü hiç açma
Sesler sana her şeyi anlatır.
Şarkı birden ansızın bu saatte üniversite yıllarındaki festivallere ışınladı mı sizi de? Bu sıralar çok anar ve çok özlerken buluyorum kendimi üniversite yıllarını. Benimkisi o yıllara ait özlem, o anların tekrar gelmeyeceğine dair gerçekliği kabul etmeye çalışmak diyebiliriz.
Gece ders çıkışları Beşiktaş Barbaros’tan aşağıya koştuğumuz, kar yağdığında yapılabilecek tüm saçmalıklarla birlikte çizim çantası üzerinde kaymak da buna dahil olan yılları gülümseyerek hatırlamak, bana bu aralar çok tanıdık duygular. Kim kabul etmek ister ki, geride kaldı der ki bu anlara? Hep sıkışıp kalsaydık o anlarda keşke. Uğur’la okul anılarımızı hatırlayıp gülebilmek paha biçilmiyor gerçekten. Büyüdüğümüzü kabul etmek hiç işime gelmiyor, neye göre büyümek diyelim ki buna? Devam ediyoruz okuldan kalan yerden diyelim bence.
Dinler misiniz kargo falan? Tepindiniz mi festivallerde delice? Şarkılara bağırarak eşlik ettiniz mi? Gece taksimden döndünüz mü sarı dolmuşlarla? Yol proje dersine uyuz oldunuz mu mesela?
Bir şarkı daha dinleyip bu yazıyı burada bitirelim şimdilik ama.
Sevgiler saygılar ve dahası.
