Ne ara geçmiş zaman anlamadım. Ne zaman üniversite bitti de 5 sene oldu bir burukluk var evet; o gerçek; okul sonrası gezmeler, arkadaş grubumuz, muhabbetler, kantin çayları kahveleri, derse yetişmeler, final haftaları, proje yetiştirme telaşları, yapılamayan ödevlerde dostların desteği, saçma sapan dertler ... (onları bile özlediğim oluyor çünkü sonunda yardıma koşan dostlar hep vardı)...
Çok özledim evet başka da bir şey demiyorum.
Şimdi mi ? Şimdi daha da mutluyum aslında; o zamanlardan bana kalan sevgilim!, hep bir parça üniversitedeyiz tadını yaşıyoruz ikimiz. Bunun hiç değişmeyeceği gerçeği beni mutlu etmeye yetiyor.

Matematik-2 dersinin sınavı vardı 2 gün sonra. Başka bir dersten çıkmıştık akşam 10da. Defterimi vermiştim eksiklerini tamamlasın diye çıkışta defterimi vermeyi unutmuş ben de almayı unutmuşum.
Barbaros'dan aşağıya Beşiktaş'a yürümüştük. Telefonum çaldı. Baktım o. Koşarak geliyor arkadan.
- Defterin kalmış , dedi. Sen geçersin de ben kalırsam bu dersten sorarım sana dedi; güldük. Daha çok samimi değildik. Güldüm. Hatırlıyorum. Ben geçtim dersten, o kaldı. Ne mi farketti birkaç senecik. Şimdi yanımda; kalmadı aslında hiç bir şeyden; beni kazandı, ben de onu. Daha ne olsun nedir ki matematik?
 Bir matematik öğretmeni olan birtanecik annem duymasın:)